Syndrom Oszusta
Jak wygląda praca, kiedy syndrom oszusta zaczyna odpuszczać
Duże zmiany zaczynają się od małych kroków.
Nie chodzi o to, że nagle czujesz się pewna siebie.
Nie o to, że przestajesz mieć wątpliwości. Że wchodzisz na spotkanie i jesteś spokojną, nieporuszoną wersją siebie, która nigdy się nie waha.
Zmiana wygląda inaczej. Mniej spektakularnie. Bardziej konkretnie.
Wygląda jak seria małych momentów, których wcześniej nie było.
Dostałaś pochwałę. I nie zniszczyłaś jej w ciągu trzech sekund.
Wcześniej działało to tak: ktoś mówi, że świetnie poprowadziłaś spotkanie. Ty kiwnęłaś głową, powiedziałaś „dziękuję” — i już w tej samej chwili w głowie zaczęło się szukanie: co poszło nie tak, co mogłam powiedzieć lepiej, czy ona naprawdę tak myśli, czy tylko jest uprzejma.
Pochwała lądowała i natychmiast ją rozkładałaś na czynniki pierwsze, żeby sprawdzić, czy jest prawdziwa.
Zmiana nie polega na tym, że zaczynasz wierzyć każdemu komplementowi bez zastrzeżeń. Polega na tym, że zauważasz ten moment — tę sekundę, w której głowa zaczyna szukać powodów, żeby go odrzucić — i możesz się zatrzymać.
Głos klientki – Justyna, managerka w IT, po procesie 1:1:
„Praca i spotkania w biurze naprawdę przynoszą mi dużo radości,
a nie tak jak kiedyś — stres i wieczne poczucie bycia niewystarczającą.”
Powiedziałaś „nie” — i świat się nie posypał.
Wcześniej mówiłaś „jasne” — i wzięłaś projekt, bo odmowa uruchamiała coś trudniejszego niż zmęczenie: lęk, że jeśli nie weźmiesz, ktoś zobaczy, że nie jesteś tak niezastąpiona, jak wszyscy myślą. Łatwiej było wziąć.
Teraz powiedziałaś „nie mam na to teraz przestrzeni”. I poczułaś niepokój — bo stary odruch jest szybki. Ale po dwóch dniach zauważyłaś, że nic strasznego się nie stało. Nikt nie wycofał zaufania. Nikt nie uznał, że się nie nadajesz.
Głos klientki – Anka, uczestniczka programu:
„Zmiany zauważam na poziomie zmniejszonej uwagi na to, co ktoś powie, co pomyśli. Czuję różnicę w tym, jak formułuję swoje zdania i wypowiedzi.
Siła tych wypowiedzi jest inna. Mam odwagę powiedzieć NIE.
Mam odwagę być asertywną.”
Nie dopięłaś wszystkiego na ostatni guzik. I nic się nie zawaliło.
Przez lata miałaś jeden standard: albo zrobione porządnie, albo prawie nie warto. Każdy projekt, każda prezentacja, każdy raport — musiały być dopięte na ostatni guzik, bo inaczej czułaś, że dajesz argument przeciwko sobie.
Nie obniżasz standardów — zaczynasz rozróżniać, kiedy „wystarczająco dobre” naprawdę wystarczy, a kiedy kolejna godzina dopracowywania służy tylko uspokajaniu lęku, nie jakości.
Głos klientki – Edyta uczestniczka programu:
„To, co ja nazywam robieniem po łebkach, okazuje się czasem całkowicie wystarczające. Nie musi być tak przemyślane, tak zrobione
i tak dopięte, jak ja bym to zrobiła.
Usiadłam w poniedziałek i zrobiłam coś, czego nie udało mi się zrobić przez kilka miesięcy”.
Skończyłaś i odpoczęłaś. Bez wyrzutów sumienia.
Przez weekend. Przez jedną niedzielę laptop był zamknięty. Nie dlatego, że byłaś chora. Tylko dlatego, że skończyłaś i mogłaś odpocząć.
To brzmi banalnie. Ale jeśli przez lata każdy sukces natychmiast zamieniał się w pytanie „a co z następnym razem?” — jedno zamknięte niedzielne popołudnie jest czymś.
Głos klientki – Bożena, uczestniczka programu:
„Łatwiej łapię dystans, szybciej stawiam granice i — co dla mnie najważniejsze — podchodzę do siebie z większym zrozumieniem
i cierpliwością, zamiast wracać do dawnych schematów.”
Podejmujesz decyzje bez tej charakterystycznej mgły.
Kiedy przez lata żyłaś z lękiem przed zdemaskowaniem, każda decyzja zawodowa była nim obciążona.
Nie dlatego, że nie umiałaś myśleć, ale dlatego, że Twój układ nerwowy był w trybie czujności i cały czas sprawdzał: a co, jeśli się mylę i wszyscy to zobaczą?
Nie przestajesz mieć wątpliwości — przestają przychodzić z paniki
Decyzja wychodzi z oceny sytuacji, nie z lęku przed błędem. I paradoksalnie bywa trafniejsza, bo głowa nie jest zajęta ochroną wizerunku.
Głos klientki – Justyna, w nowej roli managerskiej:
„Negatywne przekonania, które niosłam o sobie, okazały się kłamstwem. Przestałam być dla siebie krytyczna i przestałam dyskredytować siebie na swojej pozycji. Ta wiedza pomogła mi inaczej reagować na sytuacje w pracy i uwolnić się od stresu z nimi związanego”.
Wróciłaś do domu. I tym razem naprawdę wróciłaś.
Wcześniej wracałaś fizycznie. Ale głowa zostawała w pracy — przy tym jednym zdaniu ze spotkania, przy projekcie, który jutro, przy mailu, który powinnaś była wysłać inaczej.
Rodzina była obok. Ty byłaś gdzieś między biurem a jutrem.
Głos klientki – Anka, uczestniczka programu:
„Pozwalam sobie być w realu dla rodziny, dostępna emocjonalnie, a nie jak hybryda. Odpuszczam.
Daję przestrzeń sobie i moim najbliższym.”
To nie jest inne życie. To jest to samo życie — bez ciągłego sprawdzania, czy masz prawo w nim być.
Ta praca nie zaczyna się od tego, żebyś nauczyła się być bardziej pewna siebie, bardziej odważna, bardziej widoczna. Te rzeczy mogą się pojawić — ale jako skutek, nie jako cel.
Zaczyna się od tego, żebyś przestała traktować swoje miejsce w pracy jak coś, co musisz codziennie na nowo uzasadniać wynikami, perfekcją i dostępnością.
Głos klientki – Ewa, kolejna uczestniczka programu:
„Zamiast automatycznej oceny, potrafię zatrzymać się
i obserwować swoje reakcje z większym dystansem i spokojem. Coraz częściej czuję, że jestem wystarczająca taka, jaka jestem — bez potrzeby ciągłego poprawiania się.”
Nie napisała, że jest idealna. Że nigdy się nie waha. Że osiągnęła jakiś stan docelowy.
Napisała, że jest wystarczająca.
To jest właśnie ten kierunek.
Jeśli czytasz to i czujesz, że chcesz sprawdzić, czy taka zmiana jest możliwa też u Ciebie — zapraszam na rozmowę.
Porozmawiamy o tym, gdzie jesteś teraz, co najbardziej Cię kosztuje i na jakim rezultacie Ci zależy.
